Laatst liep ik in de supermarkt langs een promotiedame. Op nogal mechanische toon trachtte zij haar nieuwe, ’100% natuurlijke’ brood te slijten. Ik vroeg me af of haar verveling misschien iets met het brood te maken had en nam het hapje van haar aan. De verrassing was groot: wat lékker!
Dat het brood wat bleek zag, deed mijn vertrouwen eerder rijzen dan dalen. Deze week heeft de Consumentenbond eens te meer aangetoond dat de kleur van brood niets zegt over de voedingswaarde. Zo maakt Blueband al lang wit waar bruin in zit, en hebben de meeste donkerbruine broden een ware aard van wit.
Voor deze liefhebster van vezelrijk voer (worden je darmen blij van) is dat best een belangrijk puntje. Ik voel me altijd een beetje genept als ik zo’n diepgekleurd brood zie zonder voedingswaardentabel op de zak. Goed om te weten: alles wat je brood donkerder is dan een hele graankorrel, is sowieso het werk van de kleurstof mout. Continue Reading →
Toen ik heel jong was, zat ik eens in een roeiboot met mijn vader, midden op een meer in Frankrijk. Opeens hoorde hij een plons, keek en zag zijn dochtertje niet meer zitten. Op goed geluk graaide hij in het water. Aan mijn hemdje trok hij mij naar boven. Druipen, krijsen, grote schrik, maar verder niks aan de hand. Ik weet er niks meer van, maar hem staat het nog helder voor de geest, vertelde hij ooit.
Bij Scheveningen zijn het afgelopen weekend meer dan honderd drenkelingen uit de zee gered. De zwemmers waren iets te ver het water in gegaan en konden door de sterke stroming niet meer terugkomen naar het strand. Zelf huiver ik echt bij de gedachte in zee te moeten duiken waar ik niet kan staan.
Laat mij maar zitten aan de kant, in zo’n relaxte Fatboy, met een fijn boek en een lekker glaasje tomatensap of witte wijn, dan is mijn stranddag compleet. Zo’n ervaring had ik laatst bij strandtent WIJ, pal naast de havenkop in Scheveningen: de hele dag lekker hangen, lezen en luisteren naar de geluiden van zee en strand.
Ik at er ook een bordje soep. Letterlijk! Al eerder schreef ik hier iets over eetbare bordjes, maar wat ik laatst bij WIJ voorgeschoteld kreeg, nam dat idee naar een higher level. Ze serveerden tomatensoep in een kom van brood. Heerlijk was het. Thuis heb ik al een paar keer mijn eigen variant gemaakt, met juichende reacties van de eters. Hier komt ie, de snelle en robuuste versie, voor 4 personen:
Verwarm 2 blikken gepelde tomaten met 2 uitgeperste teentjes knoflook. Blend met staafmixer of blender. Laat iets inkoken. Voeg 1 pakje tomatenblokjes met basilicum en oregano (Heinz) toe. Snijd intussen dekseltjes uit meergranenbollen of volkorenpistoletjes. Hol de broodjes uit. Het is lekker als er nog wat broodkruim aan de binnenkant blijft zitten. Bak de broodjes in de oven tot ze krokant zijn. Laat iets afkoelen. Maak sla aan met wat balsamicodressing (balsamicoazijn, olie, eventueel italiaanse kruiden). Besmeer de afgekoelde broodjes van binnen ruim met kruidenkaas. Schenk de soep in de broodjes en bestrooi voor de helft met geraspte light kaas. Zet in de oven tot de kaas licht gekleurd is. Bestrooi met versgemalen peper en dien op met de sla.
Wat dit gerecht zo heerlijk maakt, is de kruidenkaas die je in het kommetje verstopt. De soep wordt er romig van, en het bordje van brood is echt verrukkelijk om op te eten. Geniet!