Continue Reading →
Was het nou toch dáár, een stuk terug in die bocht, of moeten we misschien juist nog een eindje verder wandelen? Vertwijfeld kijken we om ons heen. Landgoed Blikkenburg, het moet hier ergens zijn. We kijken om naar waar we vandaan komen. Daar begint net de zon in het weiland te zakken. Er verschijnt het silhouet van een fietser, gelukkig: iemand die vast weet waar we heen moeten.
‘Nou, wat denk je zelf?‘, vroeg Rosa.
Het puberale venijn in haar toon ontging me; ik was zelf ook nog maar 13. Ik voelde me vooral heel erg aangesproken, ja stom zelfs dat ik niet wat beter had nagedacht alvorens het haar te vragen. Continue Reading →